Online leren mediteren, kan dat?

Online leren mediteren, kan dat?

Het zou natuurlijk vreemd zijn als ik hier ‘nee’ op zou zeggen….

Maar het is een goede vraag, en hij verdient een beter antwoord dan alleen ‘ja’.

De reden dat ik ‘ja’ zeg, is dat leren mediteren niet principieel makkelijker of moeilijker is online dan ‘live’ in een meditatieruimte. De meditatiehouding en –methode zijn vrij makkelijk aan te leren en niet afhankelijk van de plaats waar je je bevindt – zolang je maar goede instructie krijgt en iemand je kan zien om je wat nadere aanwijzingen te geven. Het vervolgens gaan doen en blijven doen – met, en ondanks, alles wat er aan gedachten bij je opkomt over wat je er van vindt – is waar het leren mediteren veel meer om gaat. Daar heb je goede begeleiding bij nodig, en ook die kan net zo goed online als ‘live’ worden gegeven. An sich is het dus geen issue.

En toch kan het een issue worden. Dat ontstaat als je eigenlijk, meer of minder stiekum, een aversie hebt tegen ‘online’. Bijvoorbeeld omdat er al zo veel online moet, of je je niet zo thuis voelt met techniek. Heel voorstelbaar, heel begrijpelijk. Of misschien denk je dat je thuis geen goede plek hebt, of je niet voldoende kunt ontspannen. Ook begrijpelijk en voorstelbaar. De ideeën die we erbij hebben, onze voorkeuren en afkeren, zijn over het algemeen bepalender voor wat we besluiten te doen dan wat er feitelijk aan de hand is. Ik zeg bewust ‘we’ omdat ik dat ook heb. En dat kan me behoorlijk beperken. Daardoor raak ik gefrustreerd; en die frustratie is een enorm energielek.

Wat zen me o.a. leert is telkens weer te (h)erkennen dat mijn voorkeuren en afkeren eigenlijk neerkomen op ‘verlangen dat het anders is dan het nu is.’ Dat ik dat verlangen weliswaar heb, maar dat het niet persé vervuld hoeft te worden om goed te kunnen doorleven. Dat ik mét aandacht toch heel goed iets kan doen waar ik een afkeer van heb, bijvoorbeeld een moeilijk gesprek voeren of online met anderen mediteren. Dan valt het onverwacht reuze mee, en kost het geen energie. Dat is geen denk-kunstje; dat merk je onmiddellijk want dan blijf je je weerzin voelen en blijft je energie weglekken. Het is wel een kunst die je steeds verder kunt verfijnen.

Zo los kunnen komen uit je voorkeuren en afkeren, waartegen dan ook, zonder ze te negeren – dat brengt vrijheid. Online mediteren, mét en ondanks je afkeer ertegen, is oefenen in die vrijheid. En dat neem je mee als je opstaat uit je meditatie en dat moeilijke gesprek gaat voeren.

Zen-geluyden

Zen-geluyden

Zen-geluyden is de titel die ik heb gekozen voor het blog van Zenleven in Alkmaar. De naam verwijst naar de zin die op de rand van een perkje naast de Grote Kerk is gegraveerd: ‘Als myn geluyt sal woerden gehoort’. Hij verwijst naar het geluid van de klokken in de kerktoren. Als kerkklokken luiden, wordt onze aandacht gewekt – voor de tijd, voor een dienst in de kerk, of voor een bijzondere gebeurtenis. Ook al ben je niet kerks, het geluid van kerkklokken is voor iedereen te horen; het is vol, en heeft een lange nagalm.

Bij onze zen meditaties gebruiken we een bel, of klankschaal, om de aandacht te richten op het begin en einde van de meditaties. Het is een mooi, vol geluid, dat lang kan naklinken.

Zo hoop ik dat de stukjes op dit blog een geluid laten horen dat je aandacht wekt, en lang kan naklinken in jou.